Posted: Δεκέμβριος 4, 2014 by kovotsos in Uncategorized

May 2015 to March 2016, around Europe

Moving Docs is a new EDN initiative supported by Creative Europe. Its aim is to create innovative outreach strategies and provide opportunities for urban and rural European audiences to enjoy regular screenings of documentary films through a wide variety of media and platforms.

Moving Docs is a partnership founded for the simultaneous distribution of documentaries across Europe. Through the joint action of eight pioneering and successful partners across Europe including: CineDoc (Greece), DocLounge (Sweden), DocsBarcelona-The Documentary of the Month 40 (Spain and South America), APORDOC (Portugal), DocIt (Italy), Lemessos International Documentary Festival (Cyprus), Planete Doc (Poland) and the Scottish Documentary Institute (UK), Moving Docs will create a common marketing and distribution strategy to enable and facilitate the pan-European release of documentaries.


Moving Docs will screen films that have the ability to engage and connect, transform our lives, and help bring about social change.

Five documentaries will be screened across Europe by all partners, via a maximum of venues and platforms.


Taking place in multiple locations across Europe, the screenings will engage audiences through issues and themes relevant to our contemporary lives.

A pan–European campaign will be built around the distribution of the films selected for joint distribution by Moving Docs, and the screenings will be linked to European & International Days, strengthening the creation of a unified European marketing campaign around each film. These unique European media moments will enable the creation of flagship screenings and maximise outreach by including partnerships with ngo’s, institutions, film boards, etc.


In order for a documentary to be eligible for Moving Docs it has to be European and match the following criteria:

– Feature lenght

– Just completed or in a rough cut stage (films must be ready by June 30th 2015 at the latest)

– Have a strong outreach potential

– Focus on culture, environment, politics, climate change, as well as general human and social stories with a pan-European relevance

– Be in English or with English subtitles.

Films are considered European if:

–       the work has been majority produced by a producer or producers established in the countries participating in the MEDIA Sub-programme.

–       to be considered as the actual producers the production companies must be credited as such. Other elements such as creative control, ownership of exploitation rights and share of profits may also be taken into account to determine who the actual producer is.

–       the work must be produced with the significant participation of professionals who are nationals/residents of countries participating in the MEDIA Sub-programme.

–      European films will be considered as national in that country or territory participating in the MEDIA Sub-programme whose citizens / residents have participated in the highest proportion in the making of the film. They will be considered as non-national in all the other territories.

Call for films

Moving Docs is calling for films which take on issues relevant to our contemporary lives.

The films will be screened across a variety of media platforms and countries, and will focus on culture, environment, politics, climate change, as well as general human and social stories.

Projects selected for the new Moving Docs initiative will benefit from a minimum guarantee, pre-sales, theatrical, non-theatrical, community and educational screenings across Europe, in addition to becoming eligible for the Moving Docs-EDN award for most-watched European documentary.

Screenings will take place from May 2015 to March 2016.

The films selected for Moving Docs will:

– enjoy a pan-European release, across leading festivals, screening venues, cinemas, enjoying a potential audience of more than one million people

– benefit from working with leading distribution and marketing professionals from across Europe

– receive a minimum guarantee

-participate in the creation of a pan-European Marketing strategy

– be eligible for the Moving Docs award for the most-watched European documentary.

The deadline for submitting your documentary to Moving Docs is January 6, 2015, but we welcome earlier submission of films.

Filmmakers from Europe can submit an application and films must be European and come from countries participating in the MEDIA sub-programme. *

Films with strong and viable outreach ideas are preferred. Five films will be selected. The working language is English. Films must be ready by June 30th 2015 at the latest and must be at the stage of a rough cut by the submission deadline.

You can submit an application by filling in the submission form available for download further down this page. The form must be accompanied by a link to the rough cut of the film.


Είναι δυνατόν ένας Μεταξικός νόμος  να αποδεικνύεται εκ των υστέρων αποτελεσματικότερος από τη σύγχρονη, αναθεωρημένη, εκδοχή του; Ο ν.2039/39, ο οποίος υπήγαγε όλα τα Ιδρύματα στη διεύθυνση Εθνικών Κληροδοτημάτων του υπουργείου Οικονομικών, άλλαξε και έγινε ο ν.4182/13. Τι σημαίνει αυτό; «Ενας νόμος πιο αυστηρός, σοβιετικού τύπου, που πνίγει τα κοινωφελή ιδρύματα», σύμφωνα με τον Διονύση Καψάλη, διευθυντή του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ). Η αναφορά έγινε σε μια ημερίδα για το «Ντοκιμαντέρ», την οποία οργάνωσε η Ενωση Ελληνικού Ντοκιμαντέρ στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, το περασμένο Σάββατο.

Ο «πνιγμός» συνίσταται σε μια μορφή προληπτικού ελέγχου που ακινητοποιεί τη δραστηριότητα των Ιδρυμάτων. Στην προσπάθειά του, δηλαδή, το κράτος να ελέγξει τους κλέφτες στραγγαλίζει και τους νοικοκύρηδες. Κάπως έτσι. Για οποιαδήποτε κίνησή του άνω των 1.000 ευρώ ένα Ιδρυμα πρέπει να ζητάει προσφορές και άνω των 20.000 να προκηρύσσει διαγωνισμό, πράγμα το οποίο συνεπάγεται τριπλάσια γραφειοκρατία και χρόνο. Μία τροπολογία που πέρασε απαλλάσσει από τη διαδικασία των διαγωνισμών την αγορά έργων τέχνης και τη συγγραφή επιστημονικών και λογοτεχνικών έργων. Τη συγγραφή αλλά όχι τη μετάφραση, τη διόρθωση, την επιμέλεια, την επιστημονική εποπτεία κ.λπ. Τη συγγραφή αλλά όχι την ίδια την έκδοση!.. Για να προχωρήσει στην έκδοση ενός βιβλίου μεγάλης έκτασης, δηλαδή, το ΜΙΕΤ πρέπει να πάρει προσφορές για τον μεταφραστή ή τον τυπογράφο και όχι να αναθέσει απευθείας στους καλύτερους, χωρίς να επιβαρυνθεί ο αγοραστής.

Σε αυτόν τον παραλογισμό υπάγονται και άλλοι κοινωφελείς οργανισμοί που επιτελούν, αθόρυβα, έργο εκπαιδευτικό και επιμορφωτικό όπως το Λυμπεροπούλειο Ιδρυμα, με τις εκδόσεις Αρτος Ζωής (υπεύθυνος είναι ο Σταύρος Ζουμπουλάκης) ή το Ιδρυμα Καλοκαιρινού στο Ηράκλειο Κρήτης με πολύπλευρη δράση (παιδική μέριμνα, γηροκομείο, συσσίτια, συντήρηση του Ιστορικού Μουσείου).

Πόσοι γνωρίζουν ότι το, χαμηλού προφίλ, Ιδρυμα Μελά έχει κτίσει περίπου 200 νηπιαγωγεία σε όλη τη χώρα με το ενοίκιο που εισέπραττε από το ομώνυμο κτίριο στην Αιόλου στο οποίο στεγάζεται η Εθνική Τράπεζα; Τώρα, με την περικοπή του ενοικίου αλλά και με την προκαταβολή μέρους του φόρου της επόμενης χρονιάς, το Ιδρυμα ασφυκτιά.

Οπως τόνισε στην ημερίδα ο κ. Καψάλης: «Ο νέος νόμος δεν κάνει την παραμικρή διάκριση ανάμεσα σε κληροδοτήματα υπέρ του Δημοσίου, τα οποία ασφαλώς πραγματοποιούν έργα μεγάλου βεληνεκούς και διαχειρίζονται δημόσια περιουσία, και ιδιωτικά ιδρύματα όπως το ΜΙΕΤ». Η έκκλησή του, την οποία έχει καταθέσει επανειλημμένως και στους αρμόδιους του υπουργείου Οικονομικών, είναι να κάνουν όσους ελέγχους θέλουν και κρίνουν αναγκαίους εκ των υστέρων, αλλά να αφήσουν και τους ίδιους να κάνουν τη δουλειά τους.

Στην Ελλάδα της κρίσης η δουλειά των Ιδρυμάτων είναι πολλή και σημαντική. Οχι μόνο των μεγάλων αλλά και των μικρότερων με δράσεις μορφωτικές, εκπαιδευτικές, επιστημονικές, που προσπαθούν να επιβιώσουν ζητώντας από το κράτος όχι εξαιρέσεις αλλά κοινή λογική. Μια έλλογη μεταρρύθμιση που θα καθιστούσε τα Ιδρύματα αυτά κοινωνικά πιο χρήσιμα και αποτελεσματικά. Θα βοηθούσε στον εκσυγχρονισμό τους (όπου ήταν αναγκαίος), στον καλύτερο εξοπλισμό τους, στην ελάφρυνση της γραφειοκρατικής διαδικασίας και όχι στον πολλαπλασιασμό της, που συνεπάγεται λειτουργική στασιμότητα και μαρασμό.

Μπορεί τα μικρά Ιδρύματα να μην είναι στις προτεραιότητες της κυβέρνησης. Ας σκεφτεί όμως ότι η παρεμπόδιση της δουλειάς τους δεν είναι προς όφελος κανενός. Δεν πρόκειται για οικονομικό αίτημα αλλά για γραφειοκρατική απεμπλοκή. Η ευθύνη και η αξιοπιστία ορισμένων εξ αυτών έχει δοκιμαστεί στον χρόνο. Η συνέχιση της δραστηριότητάς τους δεν θα πρέπει να είναι άθλος αλλά υποχρέωση όλων.

(Καθημερινή 19.11.2014)


Posted: Δεκέμβριος 3, 2014 by kovotsos in Uncategorized

Η παρουσίαση της Άννας Κασιμάτη στο τρίτο πάνελ (διεθνής χρηματοδότηση) της Ημερίδας για την διανομή και χρηματοδότηση του ντοκιμαντέρ που διοργάνωσε η ΕΕΝ σε συνεργασία με το Creative Europe Media στις 15 Νοεμβρίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος.

Δημιουργική Ευρώπη – Media – EEN

EUscreen, the portal for Europe’s television archive

Posted: Δεκέμβριος 1, 2014 by kovotsos in Uncategorized

Crowd Funding, η δεύτερη ιστορία

Posted: Νοέμβριος 26, 2014 by kovotsos in Uncategorized

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την εισήγηση του Νικόλα Κόσκορου στην ημερίδα για την Διανομή και τη χρηματοδότηση του ελληνικού ντοκιμαντέρ που έγινε στη ταινιοθήκη στις 15 Νοε 2014.

Crowd funding είναι μια μέθοδος χρηματοδότησης ενός έργου, σκοπού ή προϊόντος από ένα πλήθος ανθρώπων, συνήθως στο διαδίκτυο. Με αυτή τη μέθοδο, ένας ή μία δημιουργός (ή μια δημιουργική ομάδα) προσκαλεί ένα κοινό να συμμετάσχει στη δημιουργία ενός έργου, συνεισφέροντας οικονομικά,  με την υπόσχεση αφενός της εκπλήρωσης του προτεινόμενου έργου, και αφετέρου με ηθικά ή/και υλικά ανταλλάγματα, μέσω μιάς διαδικτυακής πλατφόρμας χρηματοδότησης, η οποία συνιστά και τον τρίτο παράγοντα.

Στη βασική του περιγραφή αυτό το χρηματοδοτικό μοντέλο είναι απλό, στην εφαρμογή του όμως κάθε άλλο. Αν αναλογιστεί κανείς πως το 2013 υπήρχαν περί τις 450 διαδικτυακές πλατφόρμες crowd funding με συνολικό κύκλο εργασιών 5,1 δισ. δολάρια ΗΠΑ, αντιλαμβάνεται ότι το crowd funding προσφέρει πληθώρα χρηματοδοτικών ευκαιριών, αλλά συνάμα και πως υπάρχει πολύ μεγάλος ανταγωνισμός για την απόκτηση αυτών των πόρων.

Το διαδικτυακό crowd funding πρωτοέκανε την εμφάνισή του το 2006, παράλληλα με την ανάδυση του κοινωνικού ιστού, ευρύτερα γνωστού ως social media. Το γεγονός αυτό δεν είναι τυχαίο. Το crowd funding συνιστά μια ακόμα έκφανση από μια σειρά κοινωνικών και οικονομικών φαινομένων του διαδικτυακού καπιταλισμού και των επικοινωνιακών εργαλείων που τα γέννησαν ή γεννήθηκαν μέσα από αυτά.

Αυτή η σύντομη και μάλλον ρηχή αναφορά στο ιστορικό του crowd funding αποσκοπεί στο να υπογραμμίσει ότι το crowd funding είναι μια καταρχήν social δραστηριότητα. Η αξιωματική αποδοχή αυτού του γεγονότος, και ακόμα περισσότερο η κατανόηση του τί είναι social, πώς λειτουργεί η σφαίρα του social και πώς κινείται κανείς μέσα σε αυτήν είναι, κατά την άποψή μου, αναγκαία για το σχεδιασμό μιάς προσπάθειας crowd funding με αυξημένες πιθανότητες επιτυχίας.

Δέκα χρόνια μετά την ίδρυση του Facebook ο αριθμός των διαδικτυακών εργαλείων που έχουν χαρακτήρα social αυξάνεται σταθερά, τείνοντας μάλλον να επαληθεύσει την ρήση του ιδρυτή της πως “τα πάντα είναι social”.  Η ραγδαία εξέλιξη των εργαλείων αυτών και η επακόλουθη ευκολία δημοσίευσης της πληροφορίας, καθώς και και ο ταυτόχρονα πολύ μεγάλος αριθμός ενεργών χρηστών, ο οποίος τον Αύγουστο 2014 ξεπέρασε τα 2 δισεκατομύρια άτομα, συντελούν σε μια διαδικτυακή καθημερινότητα, σε μια εμπειρία του χρήστη που χαρακτηρίζεται από υψηλό ψηφιακό θόρυβο, μια κατάσταση στην οποία ο χρήστης εκτίθεται καθημερινά σε έναν πολύ μεγάλο αριθμό μηνυμάτων, όπου η συμμετοχή του στη “συνομιλία” που λαμβάνει χώρα μέσα στην κοινωνική σφαίρα διασπάται συχνά, χάνοντας ειρμό ή νόημα, με αποτέλεσμα την πολύ υψηλή απαιτητικότητα ή/και την εύκολη κόπωση, συχνά τον εκνευρισμό ή την περίπου προεξοφλημένη αδιαφορία του πιθανού αποδέκτη ενός μηνύματος.

Ίσως τα παραπάνω σας φαίνονται υπερβολή και δεν ανταποκρίνονται στη δική σας εμπειρία από τα social media. Μια ματιά στο infographic με τίτλο “The Conversation Prism” που δημιούργησε ο Brian Solis του Altimeter Group και η ομάδα JESS3 επιχειρηματολογεί παραστατικά υπέρ της τοποθέτησής μου, βάζοντας το χρήστη στο κέντρο του στροβίλου και πρεσβεύοντας συγκεκριμένες “αρετές” για την αποτελεσματική εποπτεία και διαχείριση των επιμέρους κατηγοριών και δυνατοτήτων των social media. Αν κάποια από αυτά τα μέσα δεν είναι άμεσα αναγνωρίσιμα γιατί δεν είναι διαδεδομένα ή διαθέσιμα εκτός ΗΠΑ, ένας μεγάλος αριθμός πάντως από αυτά είναι διεθνή. Επιπρόσθετα, το πλαίσιο αναγνώρισης διαπιστευτηρίων εγγραφής χρήστη OAuth, το οποίο δίνει τη δυνατότητα χρήσης των συνθηματικών πρόσβασης σε ένα μέσο για την εγγραφή και είσοδο σε κάποιο άλλο, έχει υιοθετηθεί από έναν μεγάλο αριθμό κοινωνικών μέσων, επιτείνοντας ακόμα περισσότερο την πληροφορική σύγχυση (εκτός από το ότι είναι τρωτή από πλευράς ασφαλείας, η μέθοδος αυτή επιτρέπει την πρόσβαση στα δεδομένα του χρήστη από το ένα μέσο στο άλλο σε κάποιο βαθμό, ανάλογα την περίπτωση, και τέλος μια διευκόλυνση πρόσβασης η οποία δεν είναι αναγκαία ή χρήσιμη. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι πρόσβαση στις υπηρεσίες τους μέσω OAuth επιτρέπουν μεταξύ άλλων και τα εξής μέσα: Amazon, Bitly, Box, Dailymotion, Dropbox, Etsy, Evernote, Facebook, Flickr, Foursquare, Goodreads, Google, Imgur, Indiegogo, Instagram,  Kickstarter, LinkedIn, Microsoft (Hotmail, Windows Live, Messenger, Xbox), Netflix, PayPal, Reddit,, Sina Weibo, Trello, Tumblr, Twitter, Vimeo, VKontakte, Yahoo, Yandex και Yelp. (Μη με ρωτήσετε τί κάνει αυτό το τελευταίο, απλά μπορώ να σας πω ότι έχει 132 εκατομύρια επισκέπτες το μήνα).

Είναι πρόδηλο από τα παραπάνω ότι οποιοσδήποτε θέλει να εκμεταλλευθεί τις δυνατότητες που προσφέρει ο κοινωνικός ιστός, αδιαμφισβήτητα πάρα πολύ μεγάλες—στην πρόσβαση της πληροφορίας, στην διάδοση των μηνυμάτων, και στην αναζήτηση πιθανών χρηματοδοτών (οι τρεις δηλαδή λειτουργικές συνιστώσες μιας καμπάνιας crowd funding), είναι αντιμέτωπος με μια σχεδόν απίστευτη σειρά επιλογών. Υπάρχουν εν τούτοις ορισμένες βασικές αρχές, τις οποίες μπορούμε να παραθέσουμε εδώ, και οι οποίες από μόνες τους απλουστεύουν την προσέγγιση.

Πρακτικά μιλώντας και για να ξεκινήσω από τη μέση, οι μεγάλες πλατφόρμες χρηματοδότησης για ταινίες είναι το Kickstarter και το Indiegogo. Μακράν η σημαντικότερη από πλευράς συγκέντρωσης πόρων για την παραγωγή ταινιών είναι η πρώτη, η οποία επιτρέπει τη χρηματοδότηση κυρίως έργων τέχνης ή τεχνολογίας και πάντως όχι φιλανθρωπικών σκοπών, αλλά μόνο δημιουργών που έχουν ως βάση τις ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδά, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Δανία, Ολλανδία, Ιρλανδία, Νορβηγία και Σουηδία. Το Kickstarter επίσης δεν επιτρέπει τη μερική επίτευξη του αρχικού οικονομικού στόχου. Έτσι, αν μια καμπάνια στο Kickstarter αποτύχει να συγκεντρώσει το ποσό που δηλώνει ως στόχο στην έναρξη της καμπάνιας, ο χρηματοδότες δεν χρεώνονται και ο δημιουργός δεν εισπράττει τίποτα. Στο Indiegogo, δεν υπάρχουν αυτοί οι γεωγραφικοί περιορισμοί προέλευσης του δημιουργού. Επίσης υπάρχει η δυνατότητα μερικής επίτευξης του αρχικού στόχου (με μεγαλύτερη παρακράτηση προμήθειας όμως). Το γεγονός ότι επιτρέπεται η χρηματοδότηση μεγαλύτερου εύρους στόχων καθιστά τον ανταγωνισμό για προσοχή και πόρους εντός της πλατφόρμας μεγαλύτερο. Οι δύο πλατφόρμες αυτές είναι μεγάλες, εμπεριέχουν πολλή πληροφορία και μεγάλες δυνατότητες διαδικτύωσης με τα άλλα κοινωνικά μέσα και απαιτούν χρόνο για εξοικείωση και εκμάθηση. Κάποιες γραφειοκρατικές λειτουργίες που απαιτούνται για τη διαπίστευση και την ταυτοποίηση του δημιουργού καθώς και οι τραπεζικές διαδικασίες είναι χρονοβόρες. Η ενδελεχής εξοικείωση με τη μία ή την άλλη ή και τις δύο είναι χρήσιμη άσκηση για την κατανόηση της λειτουργίας τους και απολύτως αναγκαία για την σωστή διαχείριση της καμπάνιας όταν αυτή ξεκινήσει.

Μια που είπα την λέξη διαχείριση να έρθω στον πυρήνα μιας καλής στρατηγικής crowd funding:  την καλή ιστορία. Για να κάνω crowd funding πρεπει να γίνω social στορυτέλλερ, και για να είμαι αυτό πρέπει νά έχω μία ιστορία να πω. Και προπαντός σε κάποιον να την πω. Και εδω είναι που “την πατάνε” ίσως οι πιο πολλοι δημιουργοί. Αυτή η ιστορία δεν μπορεί να έιναι “θέλω να κάνω την ταινία μου, και πάρε και το τρέϊλερ”. Και αυτό γιατί είναι η ιστορία που θα πω στο κοινό μου να έρθει να δει την ταινία, όχι να την συμπαράγει. Επίσης, γιατί το “βοηθήστε με να κάνω την ταινία μου γιατί έχει ωραίο θέμα” είναι αυτό που θα πουν και όλοι οι υπόλοιποι. Είναι μια εύκολη λύση η οποία μπορεί ακόμα και να προσβάλει έναν υποψήφιο χρηματοδότη, στην καλύτερη περίπωση πάντως δεν θα σαγηνεύσει τα κοιονωνικά δίκτυα αρκετά για να αναδιανείμουν το μήνυμα.  Σίγουρα η επιθυμία της δημιουργίας του έργουείναι η κινητήρια δύναμη, αλλά είναι κάτι που πρέπει να αφηγηθείς. Οπότε χρειάζεται κανείς να επινοήσει ακόμη ένα σενάριο. Ένα σενάριο αφήγησης που να εμπλέκει το κοινό του. Μια μετα-αφήγηση για την ταινία του, στην οποία το κοινό έχει θέση. Και η θέση του κοινού δεν μπορεί να είναι του απλού καταναλωτή γιατί πολύ απλά δεν είναι αυτό το κοινό που θέλει κανείς να προσελκύσει. Πρεπει να είναι μία ιστορία που κάνει το κοινό συμπαραγωγό, τον εμπλέκει ουσιαστικά και όχι με φθηνούς ή απλοϊκούς τύπους marketing. Αρα χρειάζεται μία σοβαρή επένδυση σε ένα δεύτερο, διαδραστικό σενάριο εμπλοκής των χρηστών. Πριν γράψει κανείς αυτο το σενάριο, πρέπει να δει το κοινό του. Να το μελετήσει, εάν το έχει ήδη, ή να το δημιουργήσει έαν είναι καινούργιος.

Ο μεγαλύτερος και σημαντικότερος παράγοντας σε μια καμπάνια crowd funding είναι το κοινό. Σε ένα πλαίσιο social media το κοινό αποτελείται από τους προσωπικούς “φίλους” που έχει κάποιος στο Facebook, καθώς και δυνάμει κοινό ανάμεσα σε φίλους φίλων, αλλά και ανθρώπους που μπορεί να προσελκύσει σε μια σελίδα που θα δημιουργηθεί για τον σκοπό της προώθησης της καμπάνιας crowd funding, επιπρόσθετα από και σε συνδυασμό με το προφίλ της καμπάνιας που θα δημιουργηθεί στην χρηματοδοτική πλατφόρμα. Αυτό γιατί το Facebook διαθέτει την πολυσχιδέστερη δομή, τις μεγαλύτερες συνδυαστικές δυνατότητες (κατ’ επιλογήν και με αλγοριθμικούς αυτοματισμούς αλγοριθμικά) καθώς και τις μεγαλύτερες προωθητικές δυνατότητες από όλα τα ανεπτυγμένα κοινωνικά μέσα. Τέλος, διαθέτει και τον μεγαλύτερο αριθμό ενεργών χρηστών στην Ελλάδα, περίπου 4,5 εκ. Η τεκμηρίωση που προσφέρει το Facebook στον απλό χρήστη είναι πολύ εκτεταμένη και αξίζει να εξοικειωθεί κανείς μαζί της, ειδικά αν σκοπεύει να κάνει χρήση των προωθητικών εργαλείων του, τα οποία δίνουν τη δυνατότητα κατεύθυνσης του αποδέκτη ενός προωθητικού μηνύματος σε μια πληθώρα από πιθανούς στόχους, είτε μια σελίδα FB, μια εφαρμογή, ή ένας εξωτερικός ιστότοπος, με βάση συγκεκριμένα γεωγραφικά, δημογραφικά, ηλικιακά, και άλλα κριτήρια σε συνδυασμό. Συμπερασματικά,όσον αφορά το κοινό, αυτό είτε υπάρχει και πρέπει να ενεργοποιηθεί, είτε δεν υπάρχει και πρέπει να δημιουργηθεί εκ νέου, να σχεδιαστεί ουσιαστικά βάσει προεπιλεγμένων κριτηρίων.

Η δόμηση μιάς διαδικτυακής αφήγησης, της δεύτερης αυτής ιστορίας που χρειάζεται μια καμπάνια,  δεν μπορεί να ολοκληρωθεί χωρίς την ύπαρξη ενός ιστότοπου. Αν και πολλοί δημιουργοί διατηρούν δείγματα του έργου τους στο Vimeo ή το YouTube, εργαλεία πολύ χρήσιμα για την αποθήκευση, αρχειοθέτηση, επισκόπηση, και αναζήτηση οπτικοακουστικού υλικού, είναι η φύση τους είναι μονολιθική και μερική. Η συνολική ταυτότητα ενός έργου, σε συνδυασμό με την ταυτότητα του δημιουργού μπορεί να αποδοθεί καλύτερα, με μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης και ολοκληρωμένα μόνο μέσα από έναν ιστότοπο και την σχέση αυτού φυσικά με τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης και την πλατφόρμα χρηματοδότησης. Ένας ιστότοπος είναι καθαρά προσωπική υπόθεση, έχει τις μεγαλύτερες δυνατότητες εικαστικού και πλοηγικού σχεδιασμού (αρχιτεκτονική της πληροφορίας) προσαρμογής, εξατομίκευσης, παράθεσης ακόμα πληροφορίας και διασύνδεσης. Άνθρωποι οι οποίοι δεν κάνουν χρήση των social media μπορούν να μάθουν για το δημιουργό και το έργο του στον ιστότοπο, να τον βρουν μέσω μιά μηχανής αναζήτησης, αν η βελτιστοποίηση μηχανής αναζήτησης έχει γίνει σωστά, και από εκεί να οδηγηθούν στην πλατφόρμα χρηματοδότησης. Επιπρόσθετα, υπάρχει η δυνατότητα συγκομιδής στοιχείων από τον ιστότοπο και η χρήση τους εντός Facebook για την περαιτέρω ανάπτυξη του εκεί ακροατηρίου. Η δημιουργία ενός ιστότοπου είναι μιά υπόθεση τεχνικά σχετικά εύκολη και όχι ιδιαίτερα δαπανηρή, από την κατοχύρωση ενός ονόματος χώρου μέχρι την πρώτη ανάρτηση, χάρη στην ύπαρξη αξιόπιστων παρόχων με πολύ καλή ζωντανή υποστήριξη στην Ελλάδα και στο εξωτερικό αλλά και την ύπαρξη στιβαρών εργαλείων ελεύθερου ανοιχτού κώδικα τα οποία είναι βατά στην εκμάθησή τους και έχουν πολύ μεγάλες δυνατότητες προσαρμογής, όπως είναι το WordPress. Και πάλι όμως εδώ απαιτεί την επένδυση του χρόνου του δημιουργού και των συνεργατών του.

Τέλος, θα ήθελα να πω πως στο Twitter υπάρχει μια πολύ μεγάλη παρουσία ανεξάρτητων σκηνοθετών, παραγωγών και διανομέων ταινιών διεθνώς καθώς και μια πολύ δυναμική ελληνική κινηματογραφική κοινότητα. Αν υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας ενός Twitter feed για την καμπάνια σας, αυτό μπορεί να οδηγήσει τη διάχυση του μηνύματος σας σε ένα πολύ εξειδικευμένο κοινό, το οποίο με τη σειρά του μπορεί να βοηθήσει στην προώθηση μέσω retweets σε πιθανούς χρηματοδότες.

Αντιλαμβάνομαι πως ίσως όλα όσα αναφέρω παραπάνω να ακούγονται σχηματικά, ενδεχομένως και υπερβολικά. Είμαι όμως της γνώμης ότι είναι αναγκαία για την επίτευξη ενός σημαντικού οικονομικού στόχου όπως είναι η χρηματοδότηση της παραγωγής μιας ταινίας τεκμηρίωσης, και αυτό γιατί το ενδιαφέρον του κοινού δεν είναι εύκολο να κερδηθεί, ακόμα λιγότερο να διατηρηθεί. Είναι μια δυναμική υπόθεση, που απαιτεί φαντασία, ενδιαφέρον για τον συνομιλητή, μέριμνα, εγρήγορση, συνέπεια και τακτ. Η αφήγηση, που είναι οικεία στο δημιουργό μιάς ταινίας τεκμηρίωσης, δεν αφορά το έργο του μόνο ή τον δημιουργό αλλά και την χρηματοδοτική καμπάνια την ίδια, εξελίσσεται δηλαδή κατά τη διάρκειά της, καθώς εξελίσσεται και αναπτύσσεται το κοινό της. Είναι δηλαδή ένα έργο μέσα στο έργο, πριν από αυτό και προς αυτό αλλά και αναπόσπαστο κομμάτι του που μεταμορφώνεται και μεταμορφώνει.

Ίσως το πιό ξένο στην υπόθεση αυτή σε έναν καλλιτεχνικό δημιουργό είναι η αίσθηση ότι κατά κάποιον τρόπο πρέπει να κατακερματίσει το έργο του και να το ταίσει σε μια μηχανή που ανακυκλώνει περιεχόμενο, να εισοδηματοποιήσει δηλαδή τα δημιουργήματα του. Δεν είναι απολύτως ακριβής αυτή η αντίληψη, ίσα-ίσα το αντίθετο θα ήθελα να υποστηρίξω. Οτι δηλαδή χρειαζόμαστε μια δευτερη ιστορία η οποια φυσικά και έχει κομμάτια της πρωτης αλλα είναι διαφορετική.  Διότι αν και η προτεινόμενη προσέγγιση δανείζεται μεθόδους από το λεγόμενο content marketing, δηλαδή την εμπορική και επιχειρηματική διαδικασία δημιουργίας αξιόλογου περιεχόμενου για την προσέλκυση, απόκτηση και εμπλοκή ενός σαφώς προσδιορισμένου και κατανοητού ακροατηρίου με στόχο την προώθηση της καταναλωτικής και άρα κερδοφόρου για τον διαφημιζόμενο δράσης του πελάτη,  εν τούτοις διαφέρει σε αρκετά σημεία—πρώτον ότι δεν προωθεί ένα brand αλλά ένα καλλιτεχνικό έργο, δεύτερον ότι η βάση της προσπάθειας δεν γίνεται με κλασικά διαφημιστικά εργαλεία και οικονομοτεχνικές/δημογραφικές παραμέτρους αλλά με ένα ήδη υπάρχον ακροατήριο που συντονίζεται με τις δημιουργικές ανησυχίες του σκηνοθέτη/παραγωγοιύ, τρίτον ότι η πρόσκληση συμμετοχής στο χρηματοδοτικό κοινό είναι προσωπική και η συμμετοχή του χρηματοδότη στην καμπάνια είναι προσωπική και είναι συνεχής, δεν λήγη δηλαδή με μια στιγμιαία κατανάλωση ή ακόμα με με την λήξη της καμπάνιας αλλά συνεχίζεται έως τη δημιουργία του έργου και την διάδραση που μπορεί να προκύψει μελλοντικά σχετικά με αυτό.

Ο ρόλος του δημιουργού που θα επιχειρήσει μια καμπάνια crowd funding είναι δύσκολος. Από τη μιά πλευρά υπάρχει εδώ και αρκετό καιρό ένας νέος, μεγάλος ορίζοντας χρηματοδότησης, ο οποίος είναι πραγματικός και όχι πλασματικός–αυτό είναι ευχάριστο και ελπιδοφόρο. Από την άλλη, έχει να κατανοήσει τεχνολογίες και να εξοικειωθεί με πρακτικές που προσθέτουν μεγάλο φόρτο εργασίας σε ένα ήδη φορτωμένο πρόγραμμα—αυτό είναι εκ των πραγμάτων, από τη φύση των διαδικτυακών εργαλείων, αναπόφευκτο. Τρίτο, και ίσως πιό επαχθές, είναι ότι η επιτάχυνση της διάχυσης των μηνυμάτων, η συνεχής εμφάνιση νέων μέσων, και ο πολλαπλασιασμός των εκστρατειών crowd funding οδηγούν με βεβαιότητα σε μια κόπωση του κοινού, σε μια κάμψη εμδιαφέροντος, σε μεγαλύτερη επιλεκτικότητα και άρα σε μεγαλύτερο ανταγωνισμό. Η επιτυχία μιας προσπάθειας crowd funding εξαρτάται απόλυτα από τη διαμόρφωση ενός ρεαλιστικού, εφικτού οικονομικού στόχου, της επιλογής της κατάλληλης πλατφόρμας χρηματοδότησης, της απόλυτης εξοικείωσης με τα διαδικτυακά εργαλεία, του σωστού σχεδιασμού της καμπάνιας, και της συνεπούς ανάπτυξης μιάς αφήγησης που θα προσελκύσει το κατάλληλο ακροατήριο, θα το εμπλέξει μέσα στην αφήγηση και θα το εμπνεύσει να συμμετάσχει ενεργά και έμπρακτα στη συνέχισή της.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ταινιοθήκη της Ελλάδος και την κα Μαρία Κομνηνού για την φιλοξενία, τον κο. Ηλία Δημητρίου για την τιμή που μου έκανε να με προσκαλέσει στην ημερίδα αυτή, και τον κο. Άγγελο Κοβότσο για την βοήθειά του κατά την προετοιμασία και το συντονισμό.



Director and producer for Grizzly Films

November of this year marked the 25th anniversary of the fall of the Berlin Wall. But at present there are still 41 walls dividing populations. These walls block human movement and are justified as a bulwark against illegal immigration, terrorism or human trafficking. But what if these walls could be opened for a moment? What would be the result if the prejudices they embody could be overcome?

Over the course of the next two months, the online documentary experience, Connected Walls, offers web visitors the possibility to virtually break down two North/South separation barriers: the US/Mexico border and the Spain/Morocco border.

This web experience will be communal and interactive. Every ten days, visitors to the website can vote on topics that will serve as points of departure for two local film crews, comprising filmmakers from both sides of the wall they will document. By allowing these artists to personally and journalistically document the borders that define their everyday life, Connected Walls hopes to reveal to a global audience the effect of these walls on the people they divide.

Connected Walls

Connected Walls is an online documentary experience that explores the lives of communities divided by separation walls: at the USA/Mexico border and at the Morocco/Spain border.